Aaron in Azerbaijan

Just another blog about Azerbaijan.

A Sunday Poem

leave a comment »

The first poem I posted by Baxtiyar Vahabzade is here.  This week, we enjoy his poem, Yaşdan Gileyliyəm, or Complaining of Age:

Complaining of Age

When I was 15 and 20,
I was thinking 40 is an old age.
I am reaching 50 now.
Still I have my childhood wishes
Whirling in my brain.

As if it were yesterday
When I was going to school
Munching on sunflower seeds
And carrying my rucksack on my back.

As if it were yesterday
When I was riding my horse made of reeds.
I cannot feel my age – what can I do?

The heart is the same heart,
The wishes are the same wishes.
My heart flies now to highlands, now to lowlands –

What are these feelings in my heart?
I feel sometimes as if I am yesterday’s kid,
I laugh at these strivings…

But I don’t blame myself,
Time was so short,
Time has been flying…
As soon as we lose our youth
We grasp life with four hands.

Like trees, our roots go deeper
As we grow older.
Look! There is a rumpus in the courtyard.
The kids are running and climbing the fence.
I would give anything now to be able to play
Hand in hand with them
And escape into my childhood…

I want to play hide-and-seek,
Along these meadows, across these fields.
I want to hide so that
Old age cannot find me ever…

But age manifests itself sometimes,
There are so many hidden beats in the heart,
When I am short of breath in the street,
I blame the stones or the ascents on my way.

When I lag behind my children,
I cannot blame the stones or the ascents, I know
But when I admire beauty,
I feel the same age as my son.

For the Azeri, read on…Yaşdan Gileyliyəm

Mən on beş yaşımda – iyirmi yaşımda
Elə bilirdim ki, qırx qocalıqdır.
əlliyə çatıram, ancaq başımda
Uşaqlıq havası hələ qalıbdır.

Elə bil dünəndir, çiynimdə çanta
Qorğa yeyə-yeyə dərsə getdiyim.
Elə bil dünəndir, o qamış atda
Nəzil qamçı vurub “at” səyirtdiyim.

Hiss edə bilmirəm yaşımı neylim,
Ürək o ürəkdir, həvəs o həvəs…
Gah arana düşür, gah dağa meylim,
Nədir könlümdəki bu duyğular bəs?

Elə bil dünənin uşağiyam mən,
Bu eşqə, həvəsə bəzən gülürəm.
Ancaq qınamıram özümü bəzən,
Axı, nə yatdım ki, nə yuxu görəm?

Gənclikdən əlimiz üzülən kimi
Dünyadan dörd əllə yapışırıq biz.
Yaşımız ötdükcə, ağaclar kimi
Dərinə işləyir rişələrimiz.

Odur bax… həyətdə qopub vəlvələ,
Uşaqlar oynaşır, dırmaşır dama.
Mən də onlar ilə tutub əl-ələ,
Qaçmaq istəyirəm uşaqlığıma.

Istərəm “gizlənpaç“ oynayım yenə,
Başıma götürüb çölü-şəməni.
Elə gizlənim ki, düşüb izimə
Heç tapa bilməsin qocalıq məni.

Ancaq yaş özünü göstərir hərdən,
Ürəkdə çox gizli döyüntülər var.
Küçədə, bayırda tövşüyəndə mən
Sanıram, yoxuşdu, daşdı günahkar.

Yolda balalardan dala qalanda,
Neyləsin bu yoxuş, bu daş bilmirəm.
Ancaq gözəlliyə heyran olanda,
Özümü oğlumla həmyaş bilirəm.

For more from Baxtiyar, check out his Azeri.org page.

Advertisements

Written by Aaron

March 13, 2011 at 6:01 pm

Posted in Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: